نویسنده: غلامرضا بنی‌اسدی/روزنامه‌نگار
شایوردنیوز_یادداشت/واژه «جانفدا» را فراتر از یک توصیفِ سیاسی باید خواند. این «کلمه رمز» برای تبیینِ ماهیتِ ایستادگی است. جانفدایی، رفتاری است که از اعماقِ شعور و درکِ عمیقِ شرایطِ تاریخی برمی‌آید. جانفدایی، یعنی اعلامِ آمادگی برای گذار از «خود» به سوی میهن، اسلام و انقلاب. یعنی فدا کردنِ خویشتن برای ساختنِ جهانی که در آن، پرچمِ عزت و کرامتِ ایران در اهتزاز باشد.
این «عهدِ جانفدایی» بود که در لحظاتِ بحرانی، با انبوهِ امضاها و ایستادگی‌های قهرمانانه، توهماتِ دشمن را در هم شکست و دست و اراده را در برابرِ قامتِ ایستاده ملت، کوتاه کرد. اما امروز، در پی فروکش کردنِ طوفان‌های بیرونی، ما با یک «مأموریتِ جدید» و یک «هندسه رفتاری متفاوت» روبرو هستیم. اگر در مرحله نخست، «جانفدا» بودن، در برابرِ دشمنِ بیرونی، ایستادگی دفاعی بود، در مرحله دوم، وظیفه ما در برابرِ هموطنان، گذار به هندسه «جان‌پناه» است. ما برای وطن، «جانفدا» هستیم، اما برای هموطن، باید «جان‌پناه» باشیم. این انتقال از «جانفدایی جنگی» به «جان‌پناهی مدنی» مستلزمِ التزام به «اخلاقِ مواسات» و عدالتِ توزیعی است.
در روزگاری که زمستانِ سخت در راه است و لشکرِ سرما، با سرعتی پیش‌بینی‌ناپذیر در حرکت است، مشکل تأمینِ انرژی، دیگر تنها یک مسئله فنی یا اقتصادی نیست. دقیقا یک «جبهه تمام‌عیارِ اخلاقی- ملی- امنیتی» است. بخشی از ظرفیت‌های تولیدی ما، در اثرِ جنایاتِ کینه توزِانه دشمن آسیب دیده و محاصره‌های ساختگی، گزینه‌های وارداتی را برای ما به حداقل رسانده است. اکنون، آنچه با هزاران زحمت و از خود گذشتگی فرزندانِ وطن فراهم می‌شود، باید با رویکردی «مدبرانه» و «سنتِ مواسات» مصرف شود. «جان‌پناهی» در این فصلِ سخت، یعنی رعایتِ «عدالتِ مصرف». یعنی صرفه‌جویی در استفاده از حامل‌های انرژی، نه از روی محدودیت، بلکه از سرِ «احترام به حقِ دیگری». وقتی ما در مصرفِ گاز یا برق، زیاده‌روی می‌کنیم، در واقع درحال سلبِ حقِ «گرم شدنِ» هموطنان خود در «آخر خطوطِ شبکه» هستیم.
عدالتِ اجتماعی در اینجا یعنی تدبیر برای گرمای گاز همگان. باید گاز و برق با گرمای «سنتِ مواسات» و هم‌دلی هموطنان، به همه جا و همه کس برسد. ما نباید اجازه دهیم که شکافِ میانِ «توانگری» و «بی‌طرفی»، به یک شکافِ اجتماعی دردناک تبدیل شود. اینجا «بی‌طرفی» معنا ندارد. بی‌طرف دقیقا طرف همان جانیانی است که پنجه در جان مردم ما زدند. این درست که دنیا بر مدارِ «زور» و «نظام‌های قدرت‌محور» می‌چرخد، اما ما در میهنِ خود، موظفیم بر مدارِ «عدالت» و «مهربانی» حرکت کنیم. اگر ایستادگی در برابرِ دشمن، «ایمانِ سیاسی» ماست، پس صرفه‌جویی در مصرف و مراقبت از منابعِ ملی برای تأمینِ نیازِ دورترین هموطنان، «ایمانِ اجتماعی» و «الهیاتِ زندگی» ماست. بیایید در فصل سرد، دل‌ها را به همراهی گرم کنیم. با «جان‌پناهی» نشان دهیم که قدرتِ ما هم در سلاح و ایستادگی است و هم در «نظمِ اخلاقی» و «عدالتِ توزیعی». با مدیریتِ مدبرانه، نشان دهیم ملتی هستیم که در اوجِ سختی، «فکرِ دیگری» را نیز در محاسباتِ خود و حتی پیش از خود می‌آوریم. این است معنای واقعی میهن‌دوستی. یعنی تعریفِ «جان‌پناهی» در ادامه «جانفدایی». ما پناهیم برای هر کسی که در این خاک، هم‌وطنِ ماست….
