نوبسنده: غلامرضا بنی اسدی/روزنامهنگار
شایوردنیوز_یادداشت_میهمان/اعتراضات صنفی، مسئلهای امنیتی نیست «نشانهای اجتماعی« باید دیده شود، نشانهای از انباشت مطالبات، رنجها و خواستههائی که اگر شنیده نشوند، به فریاد بدل میشوند. عقل سلیم و حکمرانی مسئولانه حکم میکند که پیش از هر برچسب و داوری، صدای معترض شنیده شود و نظام پاسخگو باشد. جامعهای که امکان بیان اعتراض مسالمتآمیز را فراهم میکند، نه تضعیف میشود و نه فرو میریزد بلکه خود را ترمیم میکند.
مردم حق دارند صدای خود را بلند کنند. این حق نه لطف حاکمیت است و نه امتیازی موقت بلکه حقی ریشهدار در کرامت انسانی و قرارداد اجتماعی است. مردم حق دارند مُشت خود را گره کنند، از تبعیض، ناکارآمدی و بیعدالتی گلایه کنند و خواهان اصلاح باشند. اما همینجا مرزی روشن و غیرقابلچشمپوشی وجود دارد، هیچکس حق ندارد بلندگوی بیگانگان شود.
تجربه تاریخی این سرزمین بهویژه در سالهای اخیر نشان داده است که دشمنان ایران هر شکاف اجتماعی را فرصتی برای ضربهزدن میبینند. دشمنی که سرزمین ایران زخمی بمبهای اوست و ایرانیان قربانی موشکهایش! هرگز دلسوز مطالبات صنفی مردم ما نبوده و نخواهد بود، از همینرو، اعتراض اگر به اغتشاش آغشته شود، اگر به تخریب، خشونت و همصدایی با اتاقهای عملیات بیرونی برسد، از مسیر حق خارج و به بازی سراسر باطل در زمین دشمن بدل میشود.
درون خانه، اگر شیشهای بشکند، حتی بالاتر اگر سَری بشکند، در را به روی بیگانه باز نمیکنیم. سرِ شکسته را پانسمان میکنیم، زخم همدیگر را مرهم میگذاریم و اختلافات را در چارچوب خانواده حلوفصل میکنیم. این منطقِ بقا و عزت است، منطقی که در بزنگاهها ما را کنار هم نگه داشته است. همانگونه که در جنگ ۱۲ روزه دیدیم، جامعه با همه تفاوتها و گلایهها در برابر دشمن قد علم کرد.
درست است که پس از آن واقعه، برخی به «تنظیمات کارخانه» بازگشتند و امروز هر اعتراضی را با دست دراز صهیون تعبیر میکنند، اما باید صریح گفت: این نگاه، اقلیتی محض است. عقلانیت حکمرانی اقتضا میکند چنین رویکردهایی در حاشیه بمانند، نه آنکه متن سیاستگذاری را قبضه کنند. متن جامعه و متن حاکمیت، هر دو، نیازمند رفتاری توأم با حکمتند، رفتاری که هم معترض را به رسمیت بشناسد و هم خط قرمزهای امنیت و استقلال را پاس بدارد.
حکمت آن است که اعتراض شنیده شود، پاسخ داده شود و به اصلاح بینجامد. حکمت آن است که معترض، نه طرد شود و نه تحقیر بلکه در فرآیندی عقلانی، به شریکی برای حل مسئله و حتی به سربازی در برابر دشمن تبدیل شود. جامعهای که صدای معترضانش را میشنود، سرمایه اجتماعی میسازد. جامعهای که آنها را به آغوش میکشد، صف خود را در برابر دشمن منسجمتر میکند.
ما با صدای بلند تأکید میکنیم اعتراض باید شنیده شود. و دوچندان تأکید میکنیم اغتشاش، بازی در زمین دشمن است. سرباز دشمن، اگر فارسی هم حرف بزند و حتی شناسنامه ایرانی داشته باشد، باز هم دشمن است چرا که معیار، زبان و کاغذ نیست، بلکه کنش و همسویی با منافع ملی است.
راه خروج روشن است؛ پاسخگویی صادقانه، مرزبندی شفاف میان اعتراض و اغتشاش و تکیه بر عقلانیت جمعی. این مسیر هم حق مردم را پاس میدارد و هم امنیت و عزت ایران را. این دو که محقق شدند، یک تابلوی بزرگ دخالت ممنوع در برابر ترامپ قرار می گیرد که یاوههایش را فریاد نکند. بفهمد که حرف ما در اوج اختلافات هم این است که اول، ایران! امروز هم بلندتر از همیشه باید گفت: سربلند باد ایران!
