درخصوص پیام رهبر معظم انقلاب که فرمودند «بنده علیالاصول، نظر دیگری داشتم» و فضایی که این شبها در هیئتها و تجمعات شاهد هستیم، نکاتی حائز توجه است:
رهبر انقلاب هر چند که علیالاصول نظر دیگری داشتهاند اما درنهایت اجازهی تفاهمنامه را با اخذ تعهداتی صادر نمودهاند که این نشاندهنده تصمیمی است که کل حاکمیت (نه فقط شخص رئیسجمهور) برای این مرحله از جنگ گرفتهاند.
رهبر انقلاب در متن پیام دلیل صدور اجازه را تعهد اعضای شورای عالی امنیت ملی بیان داشتهاند. اعضای این شورا همان کسانی هستند که جنگ نظامی را با موفقیت اداره کردند و عمدتاً نیز از منصوبان مستقیم یا غیرمستقیم رهبر معظم انقلاب هستند. اگر در میدان نظامی به اقتدار، ایستادگی، تدبیر، شجاعت و حماسهآفرینی این افراد یقین داشتیم حالا نیز باید پذیرفت که همان جمع که آگاه به همه جوانب کشور هستند، تصمیمی برای مرحله جدید جنگ گرفتهاند که رهبر انقلاب نیز پای آن را امضاء زدهاند.
بندهای ۴ و ۵ اصل ۱۱۰ قانون اساسی بیهیچ حرف پس و پیشی «فرماندهی کل نیروهای مسلح» و «اعلام جنگ و صلح و بسیج نیروها» را از اختیارات و وظایف رهبری دانستهاند؛ این در حالی است که در بند ۱ ذکر شده است: «تعیین سیاستهای کلی نظام جمهوری اسلامی ایران پس از مشورت با مجمع تشخیص مصلحت نظام». این بدین معناست که مطابق قانون اساسی رهبری در اعلام جنگ و صلح نیاز به رعایت هیچگونه نظر مشورتی ندارند و در برابر این مسئله تامالاختیار هستند؛ فلذا حضرت آقا سید مجتبی(حفظهالله) به شکل کاملاً قانونی میتوانستند نظر و تعهد شورای عالی امنیت ملی را نادیده گرفته و از اختیارات قانونی رهبری استفاده نمایند که اینچنین نکردند.
القاء این خط که رهبر معظم انقلاب در فشار اجازه تفاهم را صادر کردهاند و در برابر تصمیم خائنانه مسئولان تنها ماندهاند، در مرحله نخست جسارت به جایگاه رهبری نظام اسلامی و ضعیف نشان دادن ایشان است و سپس توهین به مردم مبعوثشده. اگر خدایی نکرده چنین فشاری وجود داشت و رهبری بهتنهایی نمیتوانستند مانع آن شوند، کافی بود تا همین پیام محل بحث، پیش از امضاء تفاهمنامه صادر میشد تا مردم مبعوث شده که ۱۰۰ شب برای جلوگیری از چنین لحظاتی در میدان ایستادهاند، کار را تمام کرده و از هر خیانت و فشاری جلوگیری کنند.
رهبر انقلاب فرمودهاند: «از این لحظه منتظر تحقّق شروط گفتهشده خواهیم بود.» این خط را همه ما که دلنگران فردای ایران هستیم باید در کنشها و شعارهای خود، لحاظ کنیم. نباشد که بالعکس، از این لحظه انتظار برهم خوردن تفاهمنامه و شکست تصمیم اخذ شده را بکشیم یا برای بر هم زدن اصل تصمیم تلاش کنیم و شعار بدهیم.
موفقیت تصمیمات حاکمیتی در این است که همه ارکان پس از اخذ تصمیم با جان و دل پای کار بایستند و تا اخذ تصمیم جدید از آن حمایت کنند. در نظام جمهوری اسلامی ایران، مردم همواره یکی از ارکان حاکمیت بودهاند، فلذا اکنون نیز با همه بدبینی به آمریکا و سوابق نقض عهد آن بایستی پای تصمیمی که رهبری اجازه آن را دادهاند، ایستاد و از آن حمایت کرد و تمام تلاش را برای پیروزی ایران در این میدان به کار برد.
در نهایت پیام رهبر انقلاب نشان میدهد که نظام تصمیمگیری در ایران کاملاً هماهنگ و همسو است و در مسائل اینچنینی کسی نمیتواند بیاذن رهبری کاری انجام دهد. مسئولان نیز با دلسوزی و حُسن نظر برای کشور تصمیم میگیرند و در برابر هر گونه زیادهخواهی خواهند ایستاد. این سینهسپر کردن و مسئولیت پذیرفتن افرادی همچون دکتر پزشکیان و دکتر قالیباف که از همه ما به شهادت نزدیکترند و بسیاری از همقطارانشان در راه اعتلای ایران و اسلام به شهادت رسیدهاند، بسیار ارزشمند و قابل تقدیر است که نباید با هیجانات و احساسات ما خدشهدار شود. جسارت و توهین به چنین افرادی و شماتت آنها نه اخلاقی است و نه کمکی به گرهگشایی از مسیر کشور میکند، باید دعاگوی این عزیزان بود تا انشاالله پیروزی نظامی را در میدان دیپلماسی تثبیت کنند.
